تنهام نگذار

ﭘﺪﺭﻡ ﺩﻟﻮﺍﭘﺲ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﯿﻔﺘﺎﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﺷﺎﭖ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ!ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻓﺸﺎﺭ ﮐﺎﺭﯼ ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻌﻮﯾﻖ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﺩﺗﺎ ﭘﺪﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺗﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱﺭﺍﺣﺘﯽ ﮐﻨﺪ!ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻧﻤﯿﺒﺮﺩ،ﺍﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽﺍﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﭙﺮﺳﺪ: ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ؛ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﯿﮑﻨﺪ؟ﻣﻦ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯿﺸﻮﻡ، ﺍﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﻡ، ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺑﺮﻭﻡ، ﺑﺎﻫﻢ ﺗﺨﻤﻪ ﺑﺸﮑﻨﯿﻢ، ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻭ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺪﻫﻢ...!ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺑﻼﺗﮑﻠﯿﻒ ﻫﺴﺘﯿﻢ!ﺍﺯ ﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ، ﺩﻟﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ،ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﺳﯿﻢ ﻻﻝﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ...!!ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﯿﺮﻭﯾﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ، ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽﻣﺎﻥ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ...ﺗﮑﻠﯿﻔﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﻢ!ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﯾﻢ، ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﮐﻨﯿﻢ!ﻣﺎ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩﺍﯼ ﻫﺴﺘﯿﻢ!ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻤﺎﻥ ﺣﻘﯿﺮ ﻭ ﻧﺎﭼﯿﺰﯾﻢ، ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﯽﻋﺰﯾﺰﯼ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩ تنهام نگذار...

نمیدونم چرا اینطوری شدهچند روز پیش حالم خیلی خوب بود و همش میخندیدمبقول بچه ها انگاری یه بسته کاکائو خورده بودمشب وقتی میخواستم بیام خونه کیف پولم سرکار جا گذاشتمکلی به خنگ بازی خودم خندیدمولی فردااااااش از اول صبح با یکی از بچه ها حرفیدمبا یاداوری یک خاطره مزخرف حالم گرفته شدشبم رفتم خونه تا رسیدم خونه مامانم با یاداوری همون خاطره حالم گرفتدیروز تولد مامان بود کلی خوشحال بودمیک تولد خونگی گرفتیم بجاش از صبح یکی دیدم که کلی حالم گرفته شدروزام یکی در میون سیاه و سفید شده تنهام نگذار...